Laatste bestraling

Shymo’s blog: haaruitval

03-08-19

M’n haar begint al uit te vallen; dat hadden we niet zien aankomen. Geheel onverwacht en best wel vroeg. Mama en ik dachten een lekkere haren-was-dag te hebben, maar dat liep anders dan we dachten. Er bleven maar haren uit m’n hoofd komen en komen en uiteindelijk werd het zo veel dat we beiden in huilen uitbarstten. Alleen het haar aan de achterkant van m’n hoofd kan toch niet zo veel zijn? Heel verward ben ik er door en ik kan me ook geen houding geven. Wat moet ik hiermee? Het lijkt alsof alles uitvalt en het zou sowieso toch pas veel later gebeuren?! Jezus wat een toestand.

Eerlijk is eerlijk, over het algemeen doet het me veel minder (voor nu) dan ik ooit had gedacht. Ik heb namelijk al vanaf de eerste chemo die ik kreeg (tweeënhalf jaar geleden) er rekening mee gehouden dat m’n haar wellicht ooit uit zou kunnen vallen en het is nu al de derde bestraling die ik mee maak. Nou is het alleen de achterkant maar iedereen weet natuurlijk dat ik vet veel haar heb. Dus dat was even slikken.

05-08-19

Een blij ei, dat kun je wel stellen. Vandaag de laatste bestraling gehad en mán wat een top dag. M’n beste vriendinnetje was net terug van vakantie dus die heb ik meteen meegesleurd naar het ziekenhuis. Ook héérlijk om haar weer te zien natuurlijk! Ik was sowieso al blij om naar de bestraling toe te gaan, puur om er klaar mee te zijn, dus moet je nagaan! Thuis ook stiekem weer een stuk taart gegeten want het moet natuurlijk gevierd worden. Het voelt echt enorm goed om dit in ieder geval te hebben afgesloten. Gister en vandaag ben ik met sprongen vooruit gegaan en als het zo door gaat zie ik mezelf over twee weken wel weer in de sportschool. Maar goed, niet op de feiten vooruit lopen. Ik krijg namelijk nog drie tot vier weken narigheid ván de bestraling. Ook voordelen natuurlijk, zoals het terugkrijgen van functie, wat nu al enorm goed gaat. Vandaag bij de bestraling had ik namelijk bedacht om een leuke afsluitende foto te maken maar dat wilde ik graag zittend doen. Terwijl ik overeind kwam dacht ik: “jezus waarom duwt ze zo?”, omdat een mevrouw me hielp. Bleek dat ik zélf rechtop ging zitten. Haha, helemaal in shock maar echt goed! Afsluitende foto is goed gelukt wat mij betreft en het bestralingsmasker is mee naar huis! Nadelen van de bestraling tot nu toe zijn: pijnlijke slokdarm, haaruitval (waarbij de kale huid als verbrand aanvoelt), jeukende nek en een ontzettend opgezwollen gezicht. We zullen zien hoe lang dat duurt maar m’n hoofdje wordt in ieder geval niet langer meer getreiterd door het bestralingsapparaat!!

Blogpost Zyara

Door de ogen van een zus

Shymo; mijn zusje, mijn vriendinnetje. Wie had ooit kunnen voorspellen dat uitgerekend jij ziek zou worden? En waarom jij? Dit is toch een ziekte die alleen voorkomt bij ouderen? En hoe gaat het nu verder? Blijft mijn zusje altijd in een rolstoel zitten, of kan je straks weer lopen? Deze vragen spelen vaak door mijn hoofd.

Tweeënhalf jaar geleden kwamen we er achter dat je ziek bent, Mo. Het leek in het begin zo onschuldig maar kijk waar we nu zijn. Wat vind ik dit gemeen, simpelweg kut. De band die jij en ik samen hebben, is wat alle zussen met elkaar zou moeten hebben. Wij kunnen vrijwel alles samen doen: samen shoppen, koffietjes drinken, naar het strand, naar festivallen en feestjes, een dag kleding verkopen op de Ijhallen; zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat ben ik blij om jou als zus te hebben. Ja, ik kan wel zeggen dat ik me geen leukere en betere zus had kunnen wensen dan jij!

De dag dat ik hoorde dat je een tumor hebt, was ik in Malta. Mijn eerste week van de tien die ik daar zou blijven. Mijn wereld stortte in; ik wilde naar huis, er voor jou zijn, met je mee naar het ziekenhuis, samen films kijken… Maar je zei tegen mij dat ik in Malta moest blijven en plezier moest maken. “Je bent er niet voor niets heen gegaan en we kunnen elke dag facetimen”, zei je. Dus ik bleef. Je had ook gelijk, ondanks dat het vreemd aanvoelde.

Ik zeg het niet, maar man wat heb ik het moeilijk met deze situatie. Elke keer die tegenslagen, elke keer alsof je met een pan voor je kop geslagen wordt. En dan zeg jij als sterkste persoon: “Ze kunnen me wat, ik geef niet op!”. Dan denk ik vervolgens: “Ja, het is Mo die geeft niet op! We gaan er weer voor”. En zo sleep jij mij eigenlijk altijd weer door het drama heen.

Mo, je bent de sterkste persoon die ik ken. Zo nuchter maar ondertussen ook bewust van wat er allemaal gebeurt en wat de risico’s zijn. Je wil altijd het beste uit iets halen, plezier maken en positief blijven. Want wat heeft het voor zin zielig te doen? Daar ga je je niet beter van voelen. Jouw mindset is iets waar velen nog wat van kunnen leren.

Soms is het lastig. Ik wil altijd veel voor en met je doen. Maar de laatste tijd ben je erg moe en voel je je helemaal niet goed, wat komt door de medicatie en behandeling die je nu ondergaat. Op dat soort momenten merk ik wel dat je zieker bent dan je eruit ziet. En dat is een complimentje Mo, want jeetje wat zie jij er ondanks alles goed uit. En kijk wat je allemaal voor elkaar bokst ondanks dat je je soms zo beroerd voelt. Dat is knap Mo, echt waar.

Het enige wat ik nog tegen je wil zeggen is dat ik zo trots op jou ben, alles wat je doet en hoe je het doet. Je bent een prachtig mens.

Ik hou van jou.

Liefs,
Zyaar

Shymo en Otis slapen

Shymo’s blog: angsten

30-07-19

Wist je dat ik het kan ruiken als ze me aan het bestralen zijn? En dan bedoel ik het exacte moment dat het gebeurt. Dan nemen ze even een korte pauze en dan vervolgens ruik ik het weer. Het is een hele aparte geur, een beetje magnetisch misschien?

Ik weet nog steeds niet welke dag ik leef. Hoe laat het is. Hoe ik me voel. Hoe lang ik al uit het ziekenhuis ben. Voor mij voelt dit pas als een aantal dagen maar de waarheid zegt iets anders.
Vandaag kwam Elsa weer langs voor fysio en ik kon al zo veel meer dan vorige week. Dat voelt super goed en motiveert me ook mega-erg om weer zo snel mogelijk dingen zelf te kunnen doen. Zo kan ik nu bijvoorbeeld niet zelf in mijn rolstoel komen. Aangezien ik dat niet kan, moet je je bedenken dat nu alles voor me gedaan wordt, zoals eten maken, naar de wc gaan, simpelweg van lig naar zithouding; al wordt ik daar wel echt al beter in.

Ik heb het sommige momenten echt heel erg zwaar. Zo moest ik gister huilen omdat ik me besefte dat ik NIET lekker kan zitten en liggen, terwijl dat de enige twee dingen zijn die ik kan. Moet ik dan op m’n zij? Nee dat ligt niet. Op m’n rug? Nee. Rechtop? Nee. Het is heel zwaar om je überhaupt geen houding te kunnen geven omdat letterlijk alles kut voelt.

Je moet je eens voorstellen (wat heel lastig zal zijn, misschien wel onmogelijk): Ik was opgenomen in het ziekenhuis, en dan al met twee benen die het niet doen. Infuus in de ene hand en de andere hand die opeens niet meer reageert. Je ligt dan dagenlang op je rug in dezelfde positie. Je bent bang, doodsbang, en je voelt je gevangen. Ik heb om m’n moeder geschreeuwd omdat ik dacht dat ze weg was en vroeg me dan af waar ik was. Ik dacht elke dag dat ik in een andere kamer in een ander bed lag. Ik heb nooit last gehad van angsten, maar toen ik thuis kwam durfde ik niet eens in mijn eigen bed te slapen. En zeker niet alleen.

Zo heb ik nog elke nacht last van nachtmerries en maakt m’n eigen geest me erg van slag. Ik vind het heerlijk om thuis te zijn hoor, maar ik had nooit verwacht dat de angsten zo lang zouden blijven.

Gelukkig krijg ik elke dag een beetje meer grip en gevoel in m’n lijf terug en voelen mijn ribben steeds meer als m’n eigen ribben in plaats van plastic of ‘flubber’.

Wat ook erg lastig is, is dat ik bijna niks proef. We weten niet of dat door de medicatie of de bestraling komt. Ik moet dus elke dag op nieuw uitvinden wat ik wél proef en voor mijn familie is dit natuurlijk super vervelend. De ene dag proef ik een heel bord tortillas niet terwijl ik de andere dag lekker ga op een kroket.

Elke dag is een nieuwe strijd, elke dag voel ik me mentaal stukken beter. Maar mezelf ben ik nog lang niet. We komen er; stapje voor stapje, maar dit gaat rete lang duren.

Shymo en Mirte

Kun jij je voorstellen dat je beste vriendin kanker heeft?

Mo vroeg mij om een stukje te schrijven over hoe ik me voel en hoe ik de afgelopen periode heb ervaren. Ik probeer zo eerlijk mogelijk naar mezelf te kijken, zodat jullie mijn ervaring als beste vriendinnetje ook zien.

Ik ben Mirte en ik ken Mo al sinds groep drie. We stapten de klas binnen, keken elkaar aan en ik wist het meteen: dit is mijn BFF. Sinds die dag zijn we altijd samen geweest. In het eerste jaar van de middelbare school werden we van elkaar gescheiden. Tot het tweede jaar; toen kwam ze gelukkig weer bij mij op school. In de vierde klas van de havo zaten we eindelijk weer samen in de klas. En dat was (helaas) te merken aan Mo haar cijfers… Ze moest een jaar overdoen en ik ging door naar de vijfde klas. Dit was het jaar dat Mo merkte dat ze ziek was.

Dus mijn beste vriendinnetje is ziek. Heel erg ziek. Dat is nu al ruim twee jaar aan de gang. Eerst was het voor mij unreal. Ik bedoel; kun jij je voorstellen dat je beste vriendin kanker heeft? lk moet eerlijk zeggen dat ik het nog steeds niet helemaal besef. Vooral de afgelopen tijd is een heftige periode geweest. Ze werd een paar weken geleden in het ziekenhuis opgenomen omdat ze zoveel pijn had. Maar wat de pijn veroorzaakt weten ze niet. En wat er nu gebeurt of wat de doktoren kunnen doen, weten ze eigenlijk ook niet.

Maar wat vind ik daar nou van?

Moeilijk. Maar ik ben heel nuchter en besef vaak niet wat er allemaal gebeurt rondom Mo. Of ik het me gewoon niet wil beseffen of dat het me echt niet lukt; ik zou het eerlijk gezegd niet weten. Misschien komt dat wel omdat Mo zelf altijd zo nuchter is. Zo was ze trouwens al voor dit allemaal gebeurde.

Ik ben een keer met haar mee geweest naar het ziekenhuis. Ik vind de sfeer in het Prinses Maxima Centrum erg fijn, terwijl ik juist van veel mensen hoor dat ze het heftig vinden om daar te zijn. Ik zie Mo namelijk niet als ‘ziek’ of ‘patiënt’, maar gewoon als Mo: mijn vriendin. De dagen die Mo daar maakt zijn wel heel pittig. Voor 07.00 uur de deur uit, een uur rijden, van afspraak naar afspraak, veel wachten en dan voor het avondeten weer thuis. Hier heb ik veel bewondering voor.

Mijn manier van verwerken is eigenlijk heel stom. Ik doe het namelijk niet. Ik ga gewoon verder totdat ik bijvoorbeeld m’n mascara verpest en daar heel hard om moet huilen. Natuurlijk niet om de mascara (want who cares?), maar omdat er dan toch iets dwars zit. Ik kan het ook wel eens merken aan m’n lichaam. Ik word niet lekker, misselijk of gewoon heel erg moe. Het kost mij dan zo veel energie, dat opkroppen, dat de rest het dan niet meer goed doet. Zoals ik al zei: heel stom en zeker geen goed voorbeeld. Maar ja, dit is dus hoe ik dat doe.

Als er weer nieuws is vertelt ze dat eigenlijk altijd via een appje. Ik denk dat we dat beide een fijne manier van praten vinden over haar en het ziekenhuis. Zo heb ik het idee dat als we samen zijn we ons lekker kunnen focussen op de leuke, gezellige dingen. En gelukkig kunnen we nog heerlijk lachen samen.
De laatste tijd is nieuws uit het ziekenhuis meteen slecht nieuws. Dus als ik dan een berichtje zie of m’n mam hoor zeggen “Mirt, Ilonk appte”, dan weet ik het al. Stom eigenlijk he? Dat ik meteen uit ga van het slechte terwijl dat natuurlijk helemaal niet hoeft. Ik kan nog veel leren van Mo en haar ongelofelijke positieve mindset.
Dus wat vind ik ervan? Simpel gezegd: kut.

Toch geloof ik erin dat ze beter wordt en dat we dit gaan redden met z’n allen. Ik wil bij deze Siem bedanken voor alle steun die hij Mo (en mij trouwens ook) geeft. Ik ben zo blij dat hij er is. Ook ben ik zoooooo blij met alle inzet van iedereen. Bizar en echt hartverwarmend!

Ik ben trots op mijn vriendin en ik heb heel veel bewondering voor hoe zij dit doet. Zo sterk en met zo’n mindset. Daar kunnen wij allemaal nog wat van leren.

Ik hou van jou Mo. We gaan ervoor, samen.

Liefs,

Mirt

Shymo Bestraling

Shymo’s blog: bestraling

24-07-19

Vandaag was de vierde keer bestraling. Het was een lange dag maar hij verliep heel fijn, zonder problemen. Ik mag mijn medicatie (dat zijn ongeveer veertig pillen) vanaf vandaag afbouwen en dan verwacht ik me mentaal een stuk beter te voelen. Fysiek maak ik al enorme sprongen; zo kan ik zelf weer mijn haar in een staart doen, heb ik mijn nagels gelakt, mijn eigen avondeten gesneden en mijn wenkbrauwen geprobeerd te epileren. Door de week in het ziekenhuis was mijn rechterarm heel erg achteruit gegaan. Mensen een hand geven ging niet eens meer en moet je zien wat ik nu alweer kan!

Ik heb al twee keer eerder bestraling meegemaakt voor mijn ruggenmerg en ik wist dan ook wel ongeveer wat ik kon verwachten. Daarbij zijn m’n vader en ik een heel goed team op dit gebied. Bij het bestralen van je hersenen krijg je een op maat gemaakt masker op je gezicht. Ademen gaat moeilijk met dat masker en je moet op die manier ongeveer een kwartier blijven liggen. Ik ben er zeker van dat niet iedereen dit aankan, zeker niet als je claustrofobisch bent. Ik moet nu nog zes keer bestraald worden en ik ga er volle bak in. Gelukkig weet ik hoe ik op zo’n situatie moet inspelen. Let’s do this.

Veel mensen weten niet dat tijdens het bestralen ook je bovenlichaam bloot moet zijn. Nou ben ik al zo ver op dit gebied dat het mij helemaal niks uitmaakt wie me zo ziet. Je moest eens weten hoe ‘blootgesteld’ ik ben! Maar het is allemaal voor een goed doel. En ik heb Siem, die mij elke keer herinnert dat ik wél mooi ben en dat haalt bij mij heel veel liefde omhoog.

Foto Ilonka en Shymo

Een bedankje van Ilonka aan het ziekenhuis

De meest gestelde vraag aan ons gezin is inmiddels: “Hoe gaat het nu met Shymo?” Ja, het gaat; we kabbelen rustig door. Als je vierentwintig uur per dag met Shymo samen bent zie je niet zo snel dat het langzaam achteruit gaat. Het huis is inmiddels op veel fronten aangepast om het zo comfortabel mogelijk te maken voor Shymo. 

Twee weken geleden zat ze nog op de fiets bij de SMC met haar fysiotherapeut. Een dag later had ze veel pijn en de dag erna ging ze naar het ziekenhuis en kwamen we thuis met aangepaste pijnmedicatie. De volgende dag gingen we plankgas naar het ziekenhuis, omdat Shymo ondragelijke pijn had.

Ze werd direct opgenomen in het Prinses Maxima Centrum in Utrecht. Pijn, koorts; elke dag werd de medicatie omhoog bijgesteld. Vierentwintig uur per dag bleef ik bij haar. Daar sta je dan naast het bed: hand vasthouden, slokje drinken geven, pfff. Ik voelde me machteloos, hulpeloos en radeloos.

De kinderen in het Prinses Maxima Centrum zijn absoluut kanjers. En het personeel; dat zijn stuk voor stuk toppers. Of het nu om een arts, verpleegkundige, schoonmaakster, therapeut of mensen van de kanjerkar gaat. Ze toonden allemaal zorg, warmte, begrip, liefde, geduld, waren heel persoonlijk en tegelijkertijd bijzonder professioneel. Knap dat je als ziekenhuis zoveel toppers bij elkaar krijgt.
Shymo is nu na een week weer thuis en ik doe mijn best om de kanjerkar te evenaren. Dankjulliewel toppers van het Prinses Maxima Centrum.

Ilonka
trotse mama van Shymo

Shymo’s eerste blogpost

Hoi allemaal,

Vanaf nu zal ik zelf gebruik gaan maken van de mogelijkheid om te bloggen op onze website. De afgelopen tijd heb ik ontzettend veel meegemaakt, veel meer negatief dan positief, en ik heb momenten hiervan op papier vastgelegd. Ik zal proberen zoveel mogelijk blogs te plaatsen over de dingen die ik de afgelopen weken heb meegemaakt en waar ik me dagelijks mee bezighoud. Ook zal ik wat vertellen over alle tegenslagen door deze ziekte en alle gevoelens die daarbij komen kijken. Voor nu zal ik beginnen met een deel van een dagboek wat ik de afgelopen week heb bijgehouden.

15-07-19

Helaas heb ik slecht nieuws. Ik ben al sinds donderdag opgenomen in het Prinses Maxima Centrum in Utrecht. Ik had koorts en heel veel pijn in mijn buik en rug ik heb megaveel pijnbestrijding en onderzoeken gehad. Ik lig continu aan de hartbewaking. Denkend dat je diezelfde dag nog naar huis kunt bleek dus helemaal niet zo te zijn. En nu sinds vandaag, nu ik me net iets beter ging voelen, kwamen ze vanavond de uitslag van de MRI-scan brengen. Alle tumoren zijn gegroeid. In de VS ligt mogelijk de oplossing, maar ik weet nog steeds niet of ik daar heen mag. Het is wel noodzaak dat ik die oplossing krijg. Er is voor mij een stichting opgericht waarvan nog even de puntjes op de i gezet moeten worden en dan gaan we geld inzamelen. Om voor behandeling naar de VS te gaan of proberen het medicijn te kopen. Morgen wordt er vergaderd over een plan B (mogelijk toch bestralen) want de groei moet in ieder geval geremd worden want anders ga ik heel snel achteruit. Nu zwaar afkicken van de esketamine dus hopelijk ben ik snel weer de oude.

19-07-19
Hee allemaal,

Even wat meer duidelijkheid. M’n rechterhand doet niet meer lekker mee door de hogere dwarslaesie dus ik probeer zo veel mogelijk berichtjes te antwoorden maar dat kost veel energie. Ik ben net één dag thuis van het ziekenhuis en ik voel me nog super slecht. Ik ben nu gelukkig thuis, het was namelijk echt een hel in het ziekenhuis, ook al waren de mensen heel lief en was het eten verrukkelijk. Vijf nachten lang, achtereen huilen omdat de zekerheid, hoop en moed in één keer volledig van je wordt afgenomen. Ik ging slechts naar het ziekenhuis met pijn maar ging weer naar huis met een nog gruwelijkere dwarslaesie.
Ze hebben mij flink overtuigd om me nu te gaan bestralen voor tien dagen lang, dus daar ben ik vandaag mee begonnen. Ze willen het zo doen dat het in de toekomst mogelijk weer bestraald kan worden en verwachten dat dit echt gaat werken. Het is dus nog super erg bijkomen maar tegelijkertijd elke dag heen en weer naar Utrecht…
Ik heb deze nachten heel goed geslapen in m’n eigen bedje, gelukkig. Het is bizar hoe erg ik word gesteund met de donaties etc, dat waardeer ik enorm. En de liefde van m’n familie, vrienden, Siem en natuurlijk jullie, deze week is ongekend. Voor de rest ben ik zelf nu een vaatdoekje, dus hopelijk voel ik me snel wat beter. Mochten jullie vragen hebben wees niet bang om deze te stellen, maar de meeste informatie is te vinden op de website en op social media.
Liefs, Shymo

Ons streefbedrag en onze doelen

Lieve allemaal,
Dankzij jullie hulp hebben we tot nu toe al meer dan €25.000,- euro opgehaald! Dit is geweldig, maar we zijn er nog lang niet. In deze blogpost willen we jullie wat meer vertellen over het bedrag wat we uiteindelijk moeten ophalen, en waar het geld precies voor bedoeld is.
Zoals jullie weten bevindt Shymo’s levensreddende medicijn zich in de Verenigde Staten. Dit medicijn is nog in ontwikke­ling, daarom moeilijk te verkrijgen en erg duur. Als Shymo het medicijn toegediend moet krijgen in de VS, zal zij daar twee jaar lang elke vier weken naartoe moeten reizen. Daarbij wordt het medicijn niet betaald door de zorg­verzekering en, zoals iedereen wel weet, is medicatie in de VS sowieso al erg duur. Laat staan als het gaat om medicatie die nog niet vrij ver­krijgbaar is! Tot slot zal Shymo medische borgkosten moeten betalen, ingeval van medische com­plicaties.

Samengevat gaat het hier om:

  • medicatie: €150.000,-
  • medische borgkosten: €100.000,-
  • reis- en verblijfkosten: €130.000,-
Omdat het een belachelijk hoog bedrag is en wij niet enkel afhankelijk willen zijn van donaties, streven wij ernaar om €300.000,- in te zamelen, voor Shymo’s genezing.
Vanaf vandaag zal op de homepage het streefbedrag van €300.000,- worden genoemd en zal er elke dag worden bijgehouden hoeveel geld we tot nu toe hebben ingezameld!
Dan nu wat meer over de doelen van onze stichting. Als donateurs is het logisch dat jullie willen weten waar de donaties uiteindelijk naartoe zullen gaan. Zoals vastgelegd in de statuten, heeft de stichting als doel ‘Geld inzamelen voor Shymo Korver zodat zij in het buitenland medische hulp kan betalen en verkrijgen ter genezing van haar ziekte’. Dit omvat alle bovengenoemde kosten; de reis en het verblijf, de medicatie en de borg.
“Maar wat nou als Shymo is genezen en jullie hebben geld over?”, is meerdere keren aan ons gevraagd. Wij als stichting geloven er in dat Shymo helemaal zal genezen en daarom hebben wij bij het opstellen van onze doelen ook aan de toekomst van Shymo gedacht. Het tweede doel omvat dan ook: ‘en tevens na genezing een mogelijk aangepaste leefomgeving kan verwezenlijken waarin zij zelfredzaam kan functioneren’. Een aangepaste woning kan veel geld kosten en omdat wij bij de financiering daarvan willen helpen, hebben wij dat dan ook als secundair doel in onze statuten opgenomen.
Wij hopen dat door dit bericht de kosten en onze doelen voor iedereen duidelijk zijn. We hebben een hele goede start gemaakt met de inzameling maar we zijn er dus nog lang niet! Blijf vooral delen en doneren en help Shymo naar een mooie toekomst.

Welkom op deze website

Lieve allemaal,

Welkom op de website van de Stichting Help Mo Nu!

Met deze eerste blogpost zijn we officieel van start gegaan met het inzamelen van geld voor Shymo’s levensreddende medicatie. Doneer en help Shymo op weg naar genezing en daarmee een mooie toekomst.

De Stichting Help Mo Nu! Heeft als bestuur Gylian Korver en Charlotte Rubingh en bij vragen over de stichting kunnen jullie hen bereiken op het emailadres [email protected] of op het telefoonnummer +31657333814.